|
Çoğu zaman zordur ayrılmak… Hem ilk gün, hem son gün…
Annenden kopup geldiğin ikinci yuvadır okul. Ürkek adımlarla geldiğin o ilk gün belki okul kapısında kalmıştır gözün… Annen seni başka annelere, başka babalara emanet etmiştir. Ve gitmiştir. Son gün sarıldıkları gibi  sarılmışlardır sana o ilk günde, eğitim ordusunun isimsiz kahramanları… Sadece boyun, kilon farklıdır. Bir de kalemi tutan o minik ellerin…
Aradan geçen sekiz sene olmuştur. Dile kolay sekiz koca yıl… Bazen sevinmişsindir, bazen üzülmüş... Her iki durumda da kırk yıl kölesi olunacak insan yanındadır.
Güzel arkadaşlıklar kurmuşsundur… Canım ciğerim dediğin dostluklar… “Dostluk omzunda bir eldir”. Ve sen bunu, öğrenmişsindir.
Gittiğin piknikler, geziler, katıldığın yarışmalar, yaptığın maçlar, okuduğun şiirler, oynadığın halk oyunları… Hepsi anılarında tatlı bir yer kaplayacaktır… Sekiz yılın burada kalacaktır… Sen başka sekiz yıllara uçacaksındır.
Üzülmek ağır basacaktır… Öğretmenlerinden, arkadaşlarından ayrılmanın hüznü boğazına bir düğüm atacaktır belki de…
Ama o ilk gün geldiğin gibi gitmeyeceksindir bu sefer... Öyle yalnız, öyle çekingen geldiğin gibi değil…
Birçok dostun olmuştur artık… Birçok arkadaşın…
Seninle birlikte umutların da büyümüştür… Ve sen Zafer’deki umutlarını, başka okullarda umudun zaferine dönüştüreceksindir.
İşte şimdi, ayrılmak zordur…
Anılarınız bizde kalsın çocuklar… Zafer’in çalışkan çocukları…
Yolunuz açık olsun.
Zafer’i unutmayın…
Çünkü Zafer sizi unutmayacak.
|
Bu yorumun beslemesine abone olun